Mistige dromen is een gedichte bundel met photos dat ik wil u graag voorstellen.

Hij

Hij is een diamant
Die men niet kan verbrijzelen met woorden van haat
Hij is een parel
Die niet kan dof worden door traagheid van begrip
Hij is een diepblauwe saffier
Waar de pijn en het verdriet in verdrinken
Hij is een smaragd
Die de kleur heeft van de hoop en de lach
Hij is een grote schat
Bestaande uit al deze edelstenen
Hij is mijn liefde
Hij is mijn vriend
Mn teder metgezel
Hij is een engel
Bang om hem te verliezen
Bij de omwegen van het leven
Maar zeg het hem vooral niet
Mijn hart mag zijn gevangenis niet zijn…

——————————————————————————————————————–

Verzoek van de minnares

Leg je hand op m’n hart
Ik zal straks hetzelfde doen
Neem m’n liefkozen
Mijn tederheid
Mijn liefde
Dag na dag.
Ik heb je niets anders te bieden
Dan gevoelens
Waar anderen misschien om lachen
Mijn rijkdom zit niet in geld
Maar mijn hart zal van goud zijn
Als jij
Er je schat van maakt
M’n ogen zullen diamant zijn
Als jouw lach ze zullen doen schitteren
Rivieren van tranen zijn m’n herinnering
Jouw toekomst kan mijn wonden veranderen
In dure edelstenen
Veroordeel me niet
Als ik afwezig kijk,
Als ik vlucht van het heden
Leven is een beproeving,
Een hel
Gemaakt door de mens zonder gevoelens.

——————————————————————————————————————–

Alle kinderenZijn zoals de jouweAlle kinderen.

Zij die bang zijn, zij die honger lijden
Diegene die dichtbij zijn
En anderen, heel ver weg

Baby s die slapen aan de borst van hun uitgeputte moeder
Broers en zusters in ballingschap
Met een bang, geknepen hart

Jongeren in uniform,
Het wapen op de schouder;
Klein ontgoocheld mensje
Met in zijn hand een joint,
Maar morgen misschien een zombie aan de spuit
En de weg volledig kwijt
Slaven van perverse verlangens
Enkel voor een korstje brood,
Slechts hopend op een betere morgen
Onderworpen aan de onwetendheid
Van die verdorven apostels
Die een aalmoes betalen voor het armenwerk
Al die kinderen
Zijn de onze
Zij zouden niet meer met hun leven moeten betalen
Voor onze domheden en onze lafheid

——————————————————————————————————————–

Geboorte

In het begin
Was er een storm van liefde
Verstrengelde handen en vermengde adem
En later een oceaan
Die leek op de zuiderse zeeën
Warm, zacht, met een exquise smaak
Kleine golven ontstaan door strelingen
Van een hand op een buik
Met zachte rondingen
Toen volgde een pijnlijk moment
Waarin alles rondom mij
Zich losscheurde
En een vreselijke angst
Me deed schreeuwen in de kilte en het verblindende licht
Maar vlug daarna
Legden twee handen me neer
Op een bed van satijn
Waar zachte lippen zich op m’n wangen drukten
En zachte muziek liefdeswoorden fluisterde in m’n oren
En ik herkende een stem
M’n angst verdween
En m’n ogen sloten zich van geluk
Ik had de zomer weergevonden,
De zon en de warmte,
En als ik de golven miste was dat niet belangrijk
Want ik voelde op een dierlijke manier
Hoe de liefde van m’n moeder
Mij overstroomde

——————————————————————————————————————–

November Kleuren.

November komt tot ons
In z’n grijze verschijning met slierten mist
Maar z’n kuisheid veegt z’n naaktheid weg.
Achter nevels, gedreven door de wind
Laten stiltes en herfstkleuren zachte pasteltinten verschijnen.
Soms geeft de dageraad neiging tot hoop
En ligt de grond bezaait met doorzichtig kant.
De grillige, bladerloze bomen zijn bedekt met druppels licht
En de rijp tekent sterren op het spinnenweb onder je raam.
Als bij toverslag verschijnt feëriek Een halve rode bol vanachter de kerktoren
En ontsluiert een hemel die zo laag hangt
Dat het lijkt of men zo de schapenwolken kan aanraken
Die indigo lijken, paars en roos gemengd met nacré
Een korte dag gaat voorbij in dit veranderend licht
En als de avondschemering valt
Dekt ze ons in een cocon van watten en zijde
En drijft ze ons naar het vuur dat danst van de hitte,
En bij z’n gloed
Wachten we op de nieuwe kleuren van de dageraad.

——————————————————————————————————————–

Een Vader,

Is eerst een donkere stem en stevige, sterke armen
Een rots, een berg
En liefde, ruw als een ongeslepen diamant
Het is ook een hart, een onuitputtelijke schat van tederheid
Donder en bliksem
als het rechte pad een moment onbewandeld blijft
en hem wegvoert van z ‘ n kinderen
‘t Is het brood dat wij eten en het water dat je drinkt
en de zon die schittert aan de horizon
Als een verdriet zich aankondigt bij z’n kind
Is het de haarbos van de leeuw
die in de wind vliegt om z’n gezin te beschermen
De leraar van het leven
Van alle belangrijke zaken
‘t Is de droefheid in z’n blik als die rust op z’n ziek kind
Enkel wensende dat hij in zijn plaats zou willen lijden
Om hem al z’n zorgen te ontnemen
Om al deze redenen en om nog zoveel meer houden wij van hem
En het is daarom dat ik je vandaag wil omhelzen
En je danken omdat je er bent, want zonder jou, Papa,
Zou ik niet eens bestaan.

——————————————————————————————————————–

Aan hen die ik niet liefheb

Aan alle denkers
Voor wie denken
Maar een tijdverdrijf is,

Aan alle mooipraters
Die praten
Zonder ooit iets belangrijk te zeggen

Aan allen
Die goed willen doen
Maar nooit iets doen

Aan al die mensen zeg ik
Bravo, doe zo verder
Sorry dat ik niet ben zoals jullie
Maar laat mij zijn zoals ik ben
En zelfs als ik mijn tijd verknoei
En zelfs als het tot niets leidt
Zeg het me niet
En laat me dromen
Van mijn ingebeelde wereld
Het is er zo goed toeven…

——————————————————————————————————————-

Dat je op Eén enkele dag
Het voorbije jaar overloopt,

En dat je met plezier beseft,
Dat het leven alleen goeie kanten heeft,

Dat is alles wat ik je kan wensen
En zelfs al zou het utopisch zijn
De droom is de enige werkelijkheid
Waarvan men zeker is dat men ze bezit…

——————————————————————————————————————–

Voor jou

De afdruk van een
Voetstap in het zand,
Laat een spoor achter zich,
Dat uitgewist wordt
Door het schuim van de golven

De liefde in een blik
Laat een spoor achter
Dat gewist wordt
Door tranen,
Geweend voor of door anderen

De tederheid die je
In je hart hebt
Laat een spoor achter,
Die nooit wordt gewist,
Door de tijd

——————————————————————————————————————–

Mijn gevangenis

In mijn gevangenis
Geen zon, hemel of sterren
In mijn gevangenis
Blijft het leven weg
In mijn gevangenis
Is grijs mijn kleur,
En zwart mijn godsdienst
In mijn gevangenis
Is geluk een mythe,
Een vervlogen droom
In mijn gevangenis
Rest me niets, behalve het leven
Mijn leven, een leven,
Mijn vrijheid, de vrijheid
In een kerker
Bestaat dat woord niet,
Maar vluchten.
Hoe vlucht je uit een gevang?

——————————————————————————————————————–

Verslaving

Ik heb willen dromen
Van een andere werkelijkheid
Van een wereld zonder verplichtingen
Maar Mn sterren zijn de hel geworden
En ik werd slaaf van mijn drugs.
Ik heb willen eten
Van alles proeven, om te leven
Maar het was altijd te veel of niet genoeg
En ik werd slaaf van voedsel.
Ik wou genezen
Want tegen alle kwaad bestaat een remedie
Maar de sluimerigheid en vergetelheid
Hebben me vernietigd
En ik werd slaaf van de medicijnen
Ik heb willen drinken
Want ik hield van de smaak van wijn
En van zijn kleur
Maar van z’n effect geraakte ik bedwelmd
En ik werd slaaf van de drank
Ik heb willen roken
Want iedereen deed het en het was ‘in’
Maar wat overblijft van mijn sigaret is alleen rook
En ik werd slaaf van de nicotine.
Ik heb willen liefhebben
Met Mn hart en met Mn lichaam
Maar ik beleefde te veel genot
En ik vergat mijn hart
En ik werd slaaf van de liefde.

Op dat moment, vanuit de gevangenis
Kijk ik naar buiten, naar de blauwe hemel
En ik verlang naar de vrijheid,
Dat woord
Dat de hele wereld rond gaat
En ik zweer je
Op het leven
Ik wil liefde terug vinden
En geluk
En de boeien verbreken
Van mijn verslaving.

——————————————————————————————————————–

Moest ik honderd jaar leven
Zou ik nooit je weg vergeten
Die van je glimlach
Die van je ogen

Moest ik honderd jaar leven
Voert een weg mij tot bij jou
Die van de rozen
Die van uw zoenen

Moest ik honderd jaar leven
Bestond er een rivier die naar je hart leidt
Die van mijn vriendschap
Die van mijn tederheid

——————————————————————————————————————–

Ik hou van je ogen
Wanneer ze andere horizonten verkennen
Ik hou van je mond
Als zij zachtjes je plezier fluistert
Ik hou van je handen
Wanneer ze zacht mijn haar strelen
Ik hou van je armen
Wanneer ze me zacht omhelszen
Ik hou van je lichaam
Als het dichterbij komt
Ik hou van je zucht
Als hij korter wordt
Ik hou van je kracht
Wanneer onze omarming
Hevig wordt
Ik hou van de manier waarop je in mij blijft
Als je in slaap valt na het liefdesspel
Ik heb je ontmoet
Je hebt mijn leven veranderd
In een sprookje van duizenden-en-één nachten
Ik ben gelukkig
Ik voel me goed
Ik zie je graag;

——————————————————————————————————————–

Absolutisme
“Natuurlijk hou ik nog van jou!!!”

dat woord teveel
moordenaar
oorzaak van mijn grenzeloos verdriet
houden van
ontoereikende banaliteit
van een woord dat niets betekent
uiting die iedere jakhals kan gebruiken
ik had zoveel gedroomd, zoveel gehoopt
iets anders dan je strelingen
van de luchtigheid van je tederheid
fluister maar je zachte woorden
te pas en te onpas gebruikt
maar spreek me niet meer van liefde
vind voor mij, voor mij enkel en voor altijd
De LIEFDE uit!..

Vindt je deze teksten mooi,neem contact …